Geloof in zorg! gaat naar kerkgemeenten toe
vrijdag 27 januari 2012
Een uitnodiging van Baptistengemeente de Rank in de stad Utrecht en in Leidsche Rijn kan de...
LEES MEER >Eerste bijeenkomst van de congrescommissie
donderdag 19 januari 2012
De vernieuwde congrescommissie heeft de contouren van het 3e congres uitgezet...
LEES MEER >Comité van aanbeveling:
Het gaat over tien fundamentele verschillen tussen christelijke zorg en andere benaderingen tot de zorg. Wacht even, zullen sommigen meteen denken. Er bestaat niet iets zoals christelijke zorg, alleen christenen die in de zorg werken. Zo dacht ik er ook vroeger over, maar ondertussen ben ik over stag gegaan.
De geschiedenis van de medische faculteit aan de Vrije Universiteit is een typisch voorbeeld van de meningsverschillen hierover. Een fraai overzicht vindt men in hoofdstuk vijf van ‘Wetenschap en Rekenschap 1880-1980’. Met vreugde las ik op p. 187 dat Lucas Lindeboom, hoogleraar aan de Theologische Hogeschool te Kampen, vond dat de geneeskunde zich bezig moest houden “met vragen als: wie is de mens; wat is het lichaam; wat is de ziel en in welke onderlinge verhouding staan deze? Wat is ziekte; vanwaar komt zij?” De geneeskunde moest “zich ook richten op de zieke mens in zijn totaliteit en niet op het zieke lichaam alleen.” Maar de vreugde verdween toen ik iets verder op las dat A. Kuyper een dualistische benadering tot de medische wetenschap had. H.L. Langevoort, auteur van hoofdstuk vijf, wijst op de belangrijke bijdrage die geleverd werd door F.J.J. Buytendijk om de gedachtegang van L. Lindeboom op zijn eigen manier aan te passen en uit te werken – dusdanig dat hij gezien kan worden als een “voorloper van de psychosomatische en psychosociale geneeskunde.” De eerste decaan van de medische faculteit, Van der Horst, vond het ook belangrijk om geloof en geneeskunde met elkaar te integreren. G.A. Lindeboom, kleinzoon van L. Lindeboom, zat op dezelfde lijn. De geneeskunde “moet gedragen worden door de liefde tot de zieken.” Het mensbeeld van de geneeskunde was voor hem van doorslaggevend belang. Anderen, zoals T.D. Stahlie, zaten meer op de lijn van Kuyper.
De tien verschillen zijn identiteitsbepaald en identiteitsbepalend. Aan de hand van een illustratie trachten we het duidelijk te maken. 
Een oppervlakkige vergelijking van de zorgpraktijken van christenen en van andersdenkenden kan ertoe leiden dat men concludeert: Zo veel verschil is er niet. Maar achter zorgpraktijk zit altijd een zorgvisie, een zorgmotivatie, een ethiek van de zorg, een visie op structuren in de samenleving en in de zorg, een visie op de waarheid en op levensdoelen, een specifieke wereldbeeld, mensbeeld en Godsbeeld. In elkeen van de tien gebieden hebben christenen eigen overtuigingen. Vandaar tien verschillen. Opvallend is dat al deze geloofsovertuigingen uiteindelijk afgeleid zijn van ons Godsbeeld.
Om een voorbeeld te nemen: zorgmotivatie. De rede waarom christenen zich dienstbaar opstellen aan zieken, is de agape-liefde van God. Deze liefde is zeer merkwaardig. In het kort gezegd, kunnen we het definiëren als: het kiezen en handelen voor het beste van de ander in de kracht die de Heilige Geest beschikbaar stelt. Een liefde met een heel specifiek ethisch bepaalde karakter, afgeleid van Gods liefde voor de mens. Een liefde die men alleen kan hebben indien Jezus Christus door genade het menselijk hart tot zijn woning gemaakt heeft. Daardoor is het een liefde die andersdenkenden nog niet kunnen tonen of doorgeven. Wat een voorrecht om juist deze liefde als drijfveer in de christelijke zorg te kennen en kenbaar te maken! Probleem is, dat wij, die deze liefde mogen doorgeven, het maar al te vaak voor onszelf houden.
Wat zal ik hiervan zeggen? Tien verschillen? Eigenlijk is het terug te voeren tot Een: Jezus Christus Zelf.
