HiP symposium
vrijdag 10 februari 2012
Op woensdag 21 maart a.s. organiseert Stichting HiP een symposium over informele zorg en de rol...
LEES MEER >Geloof in zorg! gaat naar kerkgemeenten toe
vrijdag 27 januari 2012
Een uitnodiging van Baptistengemeente de Rank in de stad Utrecht en in Leidsche Rijn kan de...
LEES MEER >Comité van aanbeveling:
De kloof tussen de taal vanuit het christelijk geloof en de hedendaagse taal van zorgverleners sluit niet makkelijk op elkaar aan. Gesprekken over de ‘christelijke identiteit’ van een zorgorganisatie (die ik als stafmedewerker van Reliëf regelmatig begeleid) zijn mede daarom vaak moeizaam. De verschillende gesprekspartners verstaan elkaar soms niet. Wat heeft de dagelijkse zorg nou te maken met het christelijk geloof als je zelf geen christen bent?
Zorgverleners moeten vandaag de dag naar mensen kunnen kijken met verschillende ogen tegelijk: met vaktechnische ogen wat goede zorg is en wat er bijvoorbeeld voor medische mogelijkheden zijn voor behandeling. Maar ook met medemenselijke ogen: hoe kun je zoveel mogelijk op een gelijkwaardige manier omgaan met een cliënt die je zorg biedt? Het mooie van het vak is dat er in de relatie van zorgverlener en zorgvrager een relatie tot stand kan komen, waarin er echte verbondenheid kan groeien. Samen zoek je een weg om de situatie draaglijk te maken, professioneel én menselijk. Die zorg voor de ander en de poging om in verbondenheid de last te delen, is aan te duiden als een houding van com-passie. Dat komt uit het latijn: cum (samen, gezamenlijk, in gemeenschap met elkaar) en passie (lijden). Compassie heeft te maken met lotsverbondenheid.
Zo’n houding heeft volgens mij alles te maken met een door-en-door christelijke grondhouding van ontferming. Een woord dat gebruikt wordt om Jezus mee te typeren. Als Jezus naar mensen keek werd Hij ‘met innerlijke ontferming bewogen’. (Matt. 9:36 bijv.)
Een mooie vertaling van een Grieks woord dat samenhangt met het ‘innerlijk’, het binnenste van de mens. Dat is een element dat in de zorg voor elkaar onmisbaar is. Het innerlijk moet in beroering raken als we van doen hebben met een medemens die zorg, ziekte en nood kent. Wie geroerd, geraakt kan worden, heeft oog voor de ander en zal uit bewogenheid nabij proberen te zijn.
In onze huidige competentieprofielen van zorgverleners kom je het niet tegen dat er gewerkt moet worden uit ‘compassie’ en ‘met ontferming’. Maar gelukkig zie ik dat die houding er nog altijd volop is. Al zeggen zorgverleners misschien eerder iets in de trant van: hart hebben voor degene die je zorg biedt. Of dat je wel geraakt werd door een bepaalde situatie…
Dat brengt me trouwens bij het hebreeuwse woord Lev dat ‘hart’ betekent en duidt op wat je wilt, waar je je zinnen op zet. In onze taal keert het terug als ‘lef’.
Meer dan wat ook heeft de zorg mensen nodig die het ‘lef’ hebben - en die het echt willen - om in de zorg te werken met compassie en ontferming. Christenen én niet-christenen geven dan inhoud aan de opdracht om in te gaan op de nood van de naaste.
Klinkt dat misschien te christelijk en niet meer van deze tijd? Toch geloof ik in deze zorg en zie ik hoe velen met deze houding aan het werk zijn en dit ‘onwijs gaaf’’vinden omdat ze iets kunt betekenen voor anderen.
Begrip voor elkaar ontstaat als je in gesprek raakt over wat je drijft in de zorg voor die ander.
