Paul Lieverse schrijft een column
woensdag 2 mei 2012
Als u benieuwd naar ons congres in oktober, dan vindt u op deze website alle informatie die u...
LEES MEER >Wim Eikelboom schrijft een column
donderdag 5 april 2012
Een mooiere keuze bij Pasen is nauwelijks denkbaar. Want terwijl Pasen wordt ingezet met de...
LEES MEER >Comité van aanbeveling:
door Herman Veenhof, ND 10-10-2011
…Christelijke zorg bestaat niet, volgens Jan Hoogland. Goede zorg wel.
…Bezuinigen met de Bijbel betekent terug naar de kernwaarden in de zorg, zegt Esmé Wiegman. En die zijn christelijk.
HOUTEN, 8 oktober 2011
Geloven in zorg!, heette het congres voor christenen in die sector, zaterdag in De Lichtboog, de Nederlands Gereformeerde Kerk in Houten. Ruim driehonderdmensen luisterden naar verhalen en bemoedigden elkaar. ‘Veel mensen denken dat christenen die inde zorgsector werken in de knel zitten. Dat is niet zo. Christelijke kernwaarden worden juist vaak door niet-christenen herkend als heel goed.’
Anesthesioloog Paul Lieverse, voorzitter van CMF Nederland, ziet een goede afspiegeling van zijn achterban op het congres ‘geloven in zorg’. Veel zorgwerkers in Houten hebben leidinggevende functies, artsen, instellingsmanagers enzovoorts. ‘Zij komen dezelfde dilemma’s tegen als de werkers aan het bed. Bezuinigingen en burn-out zijn niet gebonden aan functieniveau. De aandacht die je kunt geven aan patiënten en het goed dat zoiets doet ook niet.’
Lieverse werkt in een ziekenhuis waar kankerpatiënten worden behandeld. Juist daar is tijd en echt geven om patiënten belangrijk, maar juist op tijd en betrokkenheid wordt bezuinigd. Op de verkeerde dingen dus, zegt Jan Hoogland, als praktiserend filosoof werkzaam aan de VU in Amsterdam, de Universiteit Twente en de Gereformeerde Hogeschool Zwolle. Hij waarschuwde in Houten tegen perfectionisme en te veel idealisme. Dat is juist de valkuil van de seculieren in de geneeskunde. Cure heeft het gewonnen van Care. De zorgstaat nu voor comfort, met de aftakeling uit zicht en het lijden als onnodig onrecht. ‘Daarom is de zorg zo duur. Als je uitgaat van eenvoudige christelijke deugden en kernwaarden als doel en middel, is het wel betaalbaar.’
‘Geloven in zorg’ is goed als je het figuurlijk neemt, vond Hoogland. Neem je het letterlijk, dan is het slecht. Workaholicsgeloven ook in hun werk. Als christenen hoef je jezelf niet te verloochenen of de traditie te idealiseren. Inde in Nederland vanuit het christelijk geloof tot stand gekomen zorg werd in het verleden te veel uitgegaan van de patiënt als slachtoffer en de deugdzaamheid van de zorgverlener. Autonomie en zelfredzaamheid van de patiëntschoten als doelen tekort. ‘Dan moet ik altijd denken aan de “plamoen” uit De gezichtenhandel, een Marten Toonderverhaal uit 1961. Die figuur neemt de angsten en gebreken over van de mensen die hij tegenkomt. Die over identificatie is in de zorg natuurlijk niet goed. Er zou een “oefenruimte” voor christelijke deugden in de zorg moeten zijn, zoals dit congres.’
Voorzitter Arie Kars van ‘Geloven in zorg!’ had het woord congres opgezocht in een oude encyclopedie uit1866. Het stond voor ‘een zamenkomscht van vorsten, afgezanten en diplomaten.’ En dat zijn nu precies de kerncompetenties die christenen in de zorg moeten hebben: ‘Wij zijn ambassadeursmet geloofsbrieven.’
Lieverse koos zijn beeld in Lucas 10: de barmhartige Samaritaan. ‘Die bleef niet hangen op een congres, die ging naar de gewonde toe, behandelde met olie en wijn en betaalde twee denarii (daglonen)aan de herbergier die de zieke opnam, proactief financieel management dus.’
Hoogland zette zich wat af tegen de barmhartige Samaritaan. Het feit dat juist de term Samaritaans bijvoeglijknaamwoord voor goede zorg is geworden, zou christenen en joden jaloers moeten maken.
Esmé Wiegman, Tweede Kamerlid voorde ChristenUnie, wilde dieper graven dan ‘de zorg als werken met beperkte middelen, die van de minister geen bezuinigingen mogen worden genoemd’. Ze putte daartoe uit het werk van Francis Schaeffer, die vond dat een cultuur of volk of land beoordeeld moest worden aan de hand van hoe mensen elkaar behandelen. ‘Als je dan hoort dat tachtig procent van de kinderen meteen open ruggetje na een twintigwekenecho wordt geaborteerd, dan raakt je dat. Ik vraag me wel eens af, zijn abortus en euthanasie nog onderwerpen voor christenen? Ik ontmoet zoveel apathie. Waarom spiegelen we ons niet aan de acties van de NVVE of Uit Vrije Wil die de voorpagina’s blijven halen? Waarom staan we niet veel massaler achter de actie “Mijn leven maak ik zelf niet uit” van de NPV?’ Ze was niet somber. ‘Bezuinigingenhoeven geen verschraling te betekenen, als je blijft uitgaan van christelijke kernwaarden: veiligheid, eerlijkheid, goede zorg, met aandacht en betrokkenheid voor de patiënt. Ik zie ook grote momenten van mededogen en barmhartigheid. In de zorg schrijf je elke dag geschiedenis.’
